19-10-2026
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, εμείς οι εργαζόμενοι στην ΟΣΥ, οδηγοί- τεχνικοί, διοικητικοί καθώς και στις υπόλοιπες ειδικότητες που με τη δουλειά μας κυριολεκτικά «κινούμε» την πρωτεύουσα της χώρας, σε αντίξοες συνθήκες, δυσκολευόμαστε ή ακόμα και αδυνατούμε οι περισσότεροι, να βγάλουμε το μήνα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας συνεχιζόμενης μείωσης του πραγματικού μας μισθού ως αποτέλεσμα των περικοπών του από τους μνημονιακούς νόμους σε συνδυασμό με τη μακροχρόνια ακρίβεια. Είναι η ένταξη μας στο ενιαίο μισθολόγιο, το κόψιμο 13ου-14ου μισθού για πάνω από μία δεκαετία. Είναι η μη μισθολογική αναγνώριση της προϋπηρεσίας όσων προσλήφθηκαν από το 2020 και έπειτα. Και φυσικά οι ΣΣΕ που υπογράφηκαν όλα αυτά τα χρόνια που δεν περιείχαν καμία ανάκτηση των απωλειών ούτε φυσικά κάλυπταν την αύξηση του κόστους ζωής που δημιουργεί ο πληθωρισμός στα δύο ή παραπάνω χρόνια που υπογράφονταν. Έτσι και η ΣΣΕ που υπογράφτηκε πριν από λίγους μήνες δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις για την ικανοποίηση των αναγκών μας που έθεταν οι οικονομικές βάσεις της περιόδου εκείνης για αυτό και εμείς τότε, όπου δόθηκε η δυνατότητα, με παρεμβάσεις των εκλεγμένων με το Ψηφοδέλτιο μας, με περιοδείες αλλά και με ανακοίνωση αποδεικνύαμε ότι όσα έδινε η Σ.Σ.Ε ήταν πολύ πίσω από τις ανάγκες μας και σημειώναμε πως είχε εξαιρετική σημασία να μην αποδεχτεί ο κλάδος τους πανηγυρισμούς των πλειοψηφιών των σωματείων για την υπογραφή μιας δήθεν καλής σύμβασης.
Ήδη η ίδια η ζωή μέσα σε μόλις 3 με 4 μήνες από την υπογραφή της έχει αποδείξει πως ακόμα και η μικρή μερίδα συναδέλφων που είχαν μια αύξηση των αποδοχών τους, αυτή έχει ήδη εξανεμιστεί μπροστά στην εκτίναξη της ακρίβειας.
Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε το τι συμβαίνει με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, πόσο μάλλον για τους νεοπροσληφθέντες. Το δείχνει, άλλωστε, η μαζικότητα των αποχωρήσεων.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι νομίζουμε ότι πρέπει με την οργανωμένη πάλη μας να προβάλουμε τις δικές μας τις ανάγκες, τα δικά μας τα αιτήματα, ώστε να μπορούμε να ζούμε σήμερα σύμφωνα με τις δυνατότητες που υπάρχουν και όχι να ζούμε με τα Ψίχουλα που παίρνουμε για μισθό ώστε να ζουν ζάμπλουτοι μια χούφτα παράσιτα. Σήμερα που εμείς στην πλειοψηφία μας μετράμε και τα σεντς, που παίρνουμε καφέ από το σπίτι, που δεν προλαβαίνουμε να πληρώνουμε υποχρεώσεις (και όχι όλες), που μας υποχρεώνουν να διαλέξουμε αν θα φάει η οικογένειά μας ή αν θα ζεσταθεί το χειμώνα, αν θα πληρώσουμε το νοίκι ή το ρεύμα, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι δηλώνουν νέα ρεκόρ κερδοφορίας! Σουπερμαρκετάδες, μέτοχοι και κολοσσοί της ενέργειας, εφοπλιστές και τραπεζίτες σπάνε τα ταμεία! Και δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά εμπλέκουν την χώρα μας όλο και πιο βαθιά στην φωτιά των πολέμων για να πάρουν καλύτερη θέση στον παγκόσμιο ανταγωνισμό και μάλιστα ως συνέχεια του άτυπου πολέμου που χρόνια ολόκληρα καθημερινά σκοτώνει εργαζόμενους στα κάτεργα τους.
