Γραμματεία Αστικών Συγκοινωνιών του ΠΑΜΕ

Posts tagged ιστορια

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ Α’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ Μύθοι και πραγματικότητα στο σήμερα…



Αγγλοι στρατιώτες στο Σατώ - Βαλντ του Υπρ, κατά τη διάρκεια των μαχών του 1917. Οι κατεστραμμένοι κορμοί των δένδρων σκιαγραφούν με τον πιο φρικαλέο τρόπο τη σκληρότητα των μαχών που διεξήχθησαν σε αυτήν την περιοχή
Αγγλοι στρατιώτες στο Σατώ – Βαλντ του Υπρ, κατά τη διάρκεια των μαχών του 1917. Οι κατεστραμμένοι κορμοί των δένδρων σκιαγραφούν με τον πιο φρικαλέο τρόπο τη σκληρότητα των μαχών που διεξήχθησαν σε αυτήν την περιοχήΤο 1914 ο κόσμος και ιδίως η Ευρώπη έβγαινε από την εποχή της λεγόμενης «Μπελ Επόκ». Τότε επικρατούσαν διάφορες αστικές θεωρίες που εξηγούσαν γιατί ένας πόλεμος ανάμεσα στα αναπτυγμένα κράτη της Ευρώπης είναι αδύνατος, γιατί είναι τέτοια η σύμπλεξη των οικονομικών τους συμφερόντων που δεν θα συμφέρει κανέναν.
Τέτοιες θεωρίες είχαν μάλιστα υιοθετηθεί και από ηγεσίες των εργατικών σοσιαλιστικών κομμάτων της εποχής, που βούλιαζαν αργά αλλά σταθερά στον οπορτουνισμό.

Οι αιτίες που όμως γέννησαν τον Α’ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο ήταν εκεί εδώ και πολλά χρόνια. Μεταβολές στην οικονομική, πολιτική και στρατιωτική δύναμη των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών της εποχής, έφεραν στην επιφάνεια οξυμένους ανταγωνισμούς και αντιθέσεις που δεν μπορούσαν πια να λυθούν με συμβιβασμούς και συμφωνίες και έτσι λύθηκαν με τη στρατιωτική δύναμη.

Πάνω σε αυτό το έδαφος διαμορφώθηκαν διεθνείς ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, που μέσα από συνεχείς αναδιατάξεις και αλλαγές στους συσχετισμούς, μέσα από εντάσεις και συγκρούσεις στο εσωτερικό τους, τελικά αποκρυσταλλώθηκαν στους δύο μεγάλους συνασπισμούς, που συγκρούστηκαν αφήνοντας 20 εκατομμύρια νεκρούς σε όλο τον κόσμο:

Τις Κεντρικές Δυνάμεις, από τη μία, και την Αντάντ, από την άλλη. Ετσι όλες αυτές οι θεωρίες και οι ευχές διαψεύστηκαν από μια μεγάλη ανθρωποσφαγή που διήρκεσε 4 χρόνια.

Τα αναθέματα για τις «διαιρέσεις των εθνών», «τους εθνικισμούς» και τη «μισαλλοδοξία» που ακούστηκαν στο «Φόρουμ για την Ειρήνη», με αφορμή τα 100 χρόνια από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν είναι αρκετά για να τιθασεύσουν τις πραγματικές αιτίες των ιμπεριαλιστικών πολέμων, που όπως τότε, έτσι και τώρα είναι παρούσες, και μάλιστα όσο περνάει ο καιρός κάνουν ακόμα πιο έντονη την παρουσία τους.
Τα γεράκια ντυθήκαν περιστέρια…
Ποιοι είναι αλήθεια αυτοί που μαζεύτηκαν να μιλήσουν για την «ειρήνη που κινδυνεύει» και για τα διδάγματα από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο;

Ηγέτες καπιταλιστικών κρατών, που δουλεύουν για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών τους επιχειρήσεων, στελέχη ιμπεριαλιστικών οργανισμών και ενώσεων όπως της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, που έχουν βάλει τη σφραγίδα τους σε εκατοντάδες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους εδώ και δεκαετίες και τα τελευταία 27 χρόνια μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού και τη διάλυση της ΕΣΣΔ.

Αυτοί που ευθύνονται για το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, το Αφγανιστάν, την Ουκρανία, την Παλαιστίνη, τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και άλλα μικρά και μεγάλα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα, είναι οι ίδιοι που έψαλαν το «επί Γης …ειρήνη».

Και από δίπλα και οι δικοί μας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που παίρνουν άριστα στην εμπλοκή της χώρας στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, την μετατρέπουν σε απέραντη ΝΑΤΟική βάση, ορμητήριο για τα σχέδιά τους στην περιοχή.

Και μάλιστα, την ίδια στιγμή που οι αντιθέσεις τους χτυπάνε κόκκινο! Οι οξυμένες κόντρες για το Brexit, οι «διαπραγματεύσεις» για την αλλαγή του ιταλικού προϋπολογισμού έφεραν ξανά στην επιφάνεια τις πολύ μεγάλες αντιθέσεις στο εσωτερικό της Ευρωζώνης. H Σαουδική Αραβία, μετά την άκαρπη σύνοδο του ΟΠΕΚ για την τιμή του πετρελαίου που κατρακυλάει, περιορίζει μονομερώς την παραγωγή, προκαλώντας την αντίδραση των ΗΠΑ, οι οποίες, σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, εξέταζαν την επιβολή δασμών στην εισαγωγή αυτοκινήτων από την ΕΕ, που αποτελεί «αιτία πολέμου» για τη Γερμανία.

Την ίδια στιγμή, όμως, που και η άμεση πολεμική προετοιμασία γίνεται όλο και πιο καθαρή, με το ΝΑΤΟ να κάνει «ασκήσεις» με χιλιάδες στρατιώτες στα σύνορα με τη Ρωσία, με τις ΗΠΑ να δηλώνουν πως θα αποχωρήσουν από τις συμφωνίες για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων.

Είναι επίσης χαρακτηριστική η δήλωση Μακρόν, που προκάλεσε την έντονη αντίδραση των ΗΠΑ και του Προέδρου Τραμπ, για τη σημασία «δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού στρατού», με στόχο «να προστατευτούμε απέναντι στην Κίνα, τη Ρωσία και ακόμη απέναντι στις ΗΠΑ». Κοινώς, «όλοι εναντίον όλων»…
Οι «προοδευτικοί»…Σύμφωνα με το αφήγημα που κυριάρχησε στο «Φόρουμ για την Ειρήνη», οι λαοί – για να μην ξαναζήσουν πόλεμο – πρέπει να στοιχηθούν πίσω από τις «μετριοπαθείς», «προοδευτικές», «φιλειρηνικές δυνάμεις», που αποτελούν δήθεν «ανάχωμα» στην ακροδεξιά, στον «λαϊκισμό» και τον εθνικισμό. Αυτό υποτίθεται ότι είναι το συμπέρασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου…

Η ιστορική αλήθεια όμως, που διαστρεβλώνεται από τους θιασώτες του Φόρουμ, είναι πολύ διαφορετική. Στον σοβινισμό των ημερών του πολέμου πλειοδότησαν όλες οι πτέρυγες της αστικής πολιτικής. Φιλελεύθεροι, δημοκράτες, μοναρχικοί, εθνικιστές, όλοι τους, ακόμα και οι «αριστεροί» της εποχής… Δηλαδή οι σοσιαλδημοκράτες.

Εχουμε και λέμε λοιπόν: Στη Μ. Βρετανία, κατά τη διάρκεια του πολέμου σχηματίστηκαν κυβερνήσεις Φιλελευθέρων (Liberals) που υποτίθεται ότι εξέφραζαν πιο «προοδευτικές» αστικές θέσεις από τους Συντηρητικούς και κυβερνήσεις συνασπισμού Φιλελεύθερων και Συντηρητικών με πρωθυπουργό τον Λόιντ Τζωρτζ. Ακόμα άλλωστε το Εργατικό Κόμμα (Labour Party) δεν είχε αναδειχθεί σε πόλο διακυβέρνησης, έγινε όμως λίγα χρόνια μετά το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1924, όταν συγκροτήθηκε η πρώτη «Εργατική» κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ράμσεϊ Μακ Ντόναλντ. Το Εργατικό Κόμμα, με ηγέτη τον Χέντερσον, την περίοδο του πολέμου στήριξε ενεργά τη συμμετοχή της Βρετανίας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Στη Γαλλία, την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σχηματίστηκαν κυβερνήσεις με τη συμμετοχή ριζοσπαστών και σοσιαλδημοκρατών. Συγκεκριμένα, πρόκειται για κυβερνήσεις των Ριζοσπαστών Δημοκρατών και των Ριζοσπαστών Σοσιαλιστών, πότε χώρια πότε μαζί, συγκροτώντας συνασπισμούς και με άλλα κόμματα. Κόμματα που συμμετείχαν στο λεγόμενο «Μπλοκ της Αριστεράς» στη Γαλλία, που στις αρχές του 1900 αποτελούσε συνασπισμό «αριστερών» αστικών και μικροαστικών κομμάτων της εποχής.

Μάλιστα, ο Κλεμανσό, ο πρωθυπουργός της τελευταίας γαλλικής «πολεμικής» κυβέρνησης συνασπισμού, προερχόμενος από τη δεξιά πτέρυγα των Ριζοσπαστών, υπήρξε από τους πρωτεργάτες του διαχωρισμού της Εκκλησίας από το κράτος… Οι Γάλλοι Σοσιαλιστές στήριξαν σταθερά τις κυβερνήσεις «εθνικής ενότητας», τις κυβερνήσεις συνασπισμού κατά τη διάρκεια του πολέμου και βεβαίως τα πολεμικά μέτρα που αυτές πήραν.

Στη Γερμανία βεβαίως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι κυβερνήσεις διαμορφώνονταν από τον θεσμό της βασιλείας με πρωθυπουργούς συνήθως άστους πολιτικούς ή αριστοκράτες. Ομως και εκεί θα δούμε πολλών φιλελεύθερων, δημοκρατικών και μετριοπαθών απόψεων πολιτικούς και μέλη κομμάτων, όπως π.χ. του Κόμματος του Κέντρου (Zentrum).

H καθυστέρηση στην ανάπτυξη του αστικού κοινοβουλευτισμού δεν επέτρεπε την ανάδειξη των σοσιαλδημοκρατών σε κυβερνητική δύναμη, όμως οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες ψήφιζαν και με τα δυο χέρια τους πολεμικούς προϋπολογισμούς, ενώ συμμετείχαν στην τελευταία «πολεμική κυβέρνηση», του πρίγκιπα Μαξ Φον Μπάντεν.

Ολοι μαζί λοιπόν, ακροδεξιοί, «δεξιοί», «αριστεροί», κεντρώοι και σοσιαλδημοκράτες, έπαιξαν ρόλο στην ανθρωποσφαγή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια και επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα του σήμερα.

Ολοι μαζί, «προοδευτικοί» και «συντηρητικοί», «αριστεροί» και «δεξιοί» στο ΝΑΤΟ, στην ΕΕ, στα διάφορα φόρουμ του ιμπεριαλισμού εξυφαίνουν σχέδια, επεμβάσεις, ο καθένας υπερασπίζεται τα συμφέροντα των δικών του μονοπωλίων.

Εξάλλου, στο έδαφος της δικιάς τους πολιτικής και στο έδαφος των δικών τους ανταγωνισμών δυναμώνει η ακροδεξιά που αναθεματίζουν. Στο έδαφος του αντικομμουνισμού, που είναι επίσημη ιδεολογία της ΕΕ και των ιμπεριαλιστικών τους οργανισμών, στο έδαφος της αναγόρευσης των συμφερόντων των επιχειρηματικών ομίλων ως «εθνικού συμφέροντος», στο έδαφος της εναλλαγής κοσμοπολίτικων και εθνικιστικών θέσεων.

Αλλωστε, μην ξεχνάμε ότι ιστορικά μια σειρά κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας έδωσαν χεράκι βοήθειας για να δυναμώσουν ακροδεξιές δυνάμεις. Δεν είναι άγνωστο π.χ. ότι ο Λεπέν στηρίχτηκε από τον σοσιαλιστή Μιτεράν για να γίνει υπολογίσιμη δύναμη.
…και τα βρωμόνερα
Οταν ρωτήσανε τον πρίγκιπα Μαξ Φον Μπάντεν πώς και παρέδωσε τη διακυβέρνηση στους Σοσιαλδημοκράτες της Γερμανίας το Νοέμβρη του 1918 και έκανε καγκελάριο τον σοσιαλδημοκράτη Φρ. Εμπερτ, απάντησε ως εξής κυνικά: «Οταν καίγεται το σπίτι σου κοιτάς να το σβήσεις με νερό, ακόμα και με τα βρωμόνερα»…

Τα βρωμόνερα, λοιπόν, οι Σοσιαλδημοκράτες, έπαιξαν στη Γερμανία το Νοέμβρη του 1918, πριν από 100 χρόνια, τον δικό τους «βρώμικο» αλλά χρήσιμο για τον καπιταλισμό ρόλο. Εδωσαν όλες τους τις δυνάμεις να πνίξουν τη Γερμανική Επανάσταση στη γέννησή της… Η στάση τους αυτή ήταν συνέχεια της στάσης τους κατά τη διάρκεια του πολέμου, όπου δούλεψαν σταθερά ώστε οι εργαζόμενοι να μείνουν υποταγμένοι στα σοβινιστικά συνθήματα της αστικής τάξης.

Αυτή η δράση αξιολογήθηκε από την αστική τάξη, που κατάλαβε ότι όχι μόνο δεν έχει τίποτα να φοβάται από τα αστικοποιημένα πρώην εργατικά κόμματα, αλλά ότι μπορεί να τα εντάξει στο σύστημα κυβερνητικής εναλλαγής της εξουσίας της ως κόμματα ειδικά σε βρωμοδουλειές. Οπως και έκανε αργότερα, όπως κάνει και σήμερα.

Βεβαίως το πρόβλημα είναι ότι σε συνθήκες όπου οι αντιθέσεις οξύνονται, που η τάση για συμφωνίες αδυνατίζει, που όλο και περισσότερο πυκνώνουν οι φωνές για δυναμική επίλυση των διαφορών… η αστική τάξη βγάζει από το ντουλάπι της και τη ναφθαλίνη και όλες αυτές τις εθνικιστικές, ακροδεξιές δυνάμεις που μπορούν να πουν ανοιχτά και καθαρά αυτά που κάποιες πιο κοσμοπολίτικες και «προοδευτικές» δυνάμεις δυσκολεύονται να πουν πρώτες… ότι χρειάζεται δηλαδή να σπάσουν συμφωνίες, ότι χρειάζεται να ετοιμάζονται για σύγκρουση… Σε αυτήν την κατεύθυνση, ανεξάρτητα το ποιος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα, θα συνταυτιστούν όλοι για ακόμα μια φορά…
Πώς τελείωσε αυτός ο πόλεμος;
Οι εμβριθείς αναλύσεις για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο «ξέχασαν» το πιο βασικό, το πιο σημαντικό… Το πώς έληξε ο Α’ ιμπεριαλιστικός Πόλεμος. Ξέχασαν, γιατί μάλλον δεν θέλουν να θυμούνται. Να θυμούνται ότι πριν από την ανακωχή του Νοέμβρη του 1918, είχε προηγηθεί η εξέγερση των ναυτών στο Κίελο, που επεκτάθηκε σε όλη τη Γερμανία. Επίσης η επανάσταση των εργατών και στρατιωτών στην Ουγγαρία στα τέλη του Οκτώβρη του 1918.

Και πάνω απ’ όλα, την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 στη Ρωσία με τη νίκη των μπολσεβίκων ένα χρόνο πριν τη λήξη του. Τα κομβικά αυτά γεγονότα ήταν που επίσπευσαν τις διαδικασίες για τον τερματισμό των εχθροπραξιών.

Ουσιαστικά η έξοδος από τον πόλεμο έγινε εφικτή όταν οι εργαζόμενες και οι λαϊκές μάζες πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, όταν σταμάτησαν να ακολουθούν τις αστικές τάξεις διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις για ανατροπή των πραγματικών αιτιών που γεννάνε τον πόλεμο.

Βεβαίως, στη Ρωσία αυτό το βήμα ολοκληρώθηκε, ενώ στη Γερμανία και την Ουγγαρία όχι. Αυτό δεν είναι τυχαίο, γιατί στη Ρωσία οι εργαζόμενοι δεν σταμάτησαν να ακολουθούν μόνο τα αστικά κόμματα, αλλά και τα «αριστερά», «προοδευτικά» κόμματα της εποχής που τους ξεγελούσαν με διάφορα τερτίπια. Εχασαν την εμπιστοσύνη τους στην «επαναστατική» κυβέρνηση, στην οποία συνασπίζονταν σοσιαλδημοκρατικά και μικροαστικά κόμματα. Αυτό ήρθε ως αποτέλεσμα της σκληρής διαπάλης των μπολσεβίκων και του Λένιν με τους μενσεβίκους σοσιαλδημοκράτες ήδη από το 1905.

Αντίθετα οι κομμουνιστές στη Γερμανία και την Ουγγαρία δεν είχαν διαμορφώσει αυτοτελή πολιτική οργάνωση, βρίσκονταν ακόμα μέσα στα παλιά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ή σε «ειρηνιστικές» διασπάσεις τους. Το Γερμανικό ΚΚ ιδρύθηκε μόλις στις 30 Δεκέμβρη του 1918, ενώ το Ουγγρικό το Μάρτη του 1919, έτσι λοιπόν δεν ήταν έτοιμοι να αξιοποιήσουν νικηφόρα τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν, αφού οι εργαζόμενοι εξακολουθούσαν να έχουν εμπιστοσύνη στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που τους πρόδωσαν…

Τα διδάγματα είναι προφανή: Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα στη χώρα μας δεν έχουν τίποτα να προσμένουν από μεταμορφώσεις κοσμοπολιτών και εθνικιστών, «προοδευτικών» και συντηρητικών, που όλοι μαζί θα τους «σφάζουν» με το γάντι στην περίοδο της ειρήνης και με τα όπλα την περίοδο του πολέμου. Μόνο η χειραφέτησή τους μαζικά από το αστικό πολιτικό σύστημα σε όλες τις εκδοχές και η συμπόρευση με το ΚΚΕ μπορεί να δώσει διέξοδο προς όφελος των συμφερόντων τους, ακόμα και στο ενδεχόμενο ενός νέου πολέμου.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΓΣΕΕ



  Σχετική εικόνα

Με αφορμή τα 100 χρόνια από την ίδρυση της ΓΣΕΕ, ο «Ριζοσπάστης», σε αυτό και το επόμενο φύλλο, παρουσιάζει βασικούς σταθμούς της πορείας της, μιας πορείας που αποτυπώνει τη συνεχή διαπάλη για τον προσανατολισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Διαβάστε το άρθρο »

Bίντεο από τους πρόσφατους απεργιακούς αγώνες



Είμαστε εδώ και συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά! Δε θα τους κάνουμε τη χάρη! Δε θα προσκυνήσουμε τα συμφέροντα του κεφαλαίου, ούτε θα αποδεχτούμε να ματώνουμε γι αυτά. Καμιά ηττοπάθεια, κανένας συμβιβασμός! Με αισιοδοξία και πίστη στο δίκιο μας, θα τους αντιμετωπίσουμε! Διαβάστε το άρθρο »

Εβδομήντα χρόνια από το στυγερό έγκλημα. Η σφαγή των 350 φαντάρων στο Α’ Ειδικό Τάγμα Οπλιτών (Α’ ΕΤΟ)



1948, στο γύρισμα του Φλεβάρη προς τον Μάρτη. Λίγες μέρες μετά την άφιξη του Αμερικανού στρατηγού Βαν Φλιτ στην Αθήνα. Μακρόνησος, 29 Φλεβάρη:

 «Ο Σκαλούμπακας μου κόλλησε το πιστόλι στο κεφάλι και με απειλές με διέταξε να κουβαλάω σκοτωμένους φαντάρους πέρα μακριά στον Κάβο Ντόρο, στο ξερόνησο Σαν Τζιόρτζιο (…) Τους σκοτωμένους φαντάρους τους τακτοποιούσανε στριμωχτά στο αμπάρι οι Αλφαμίτες Χούμης και Λαγός. Σ’ ένα μόνο δρομολόγιο φορτώσαμε 185 νεκρούς φαντάρους. Λέω στον Σκαλούμπακα: «Το καΐκι δε σηκώνει τόσο πράμα, είναι πολύ το πράμα, θα μπατάρει το καΐκι». Αυτός κουβέντα δεν έπαιρνε, με το πιστόλι με διέταξε. Τι να ‘κανα; Το πιστόλι σε παγώνει… Διαβάστε το άρθρο »

ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΣΕΡΙΦΟΥ: Τόπος όπου έγραψαν ιστορία οι εργάτες



ΑΠΟ ΤΟ AΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΟΥΣ ΤΗΣ ΣΕΡΙΦΟΥ ΤΟ 2004

ΣΕΡΙΦΟΣ

  • Ο «Ρ» βρέθηκε στη Σέριφο και με τη βοήθεια παλιών μεταλλωρύχων ζωντανεύει στιγμές, εφιαλτικές και ηρωικές μαζί, απ’ τη ζωή των εργατών
  • Στα μεταλλεία, τα οποία λειτούργησαν μέχρι το 1963, πραγματοποιήθηκε μια απ’ τις ιστορικότερες απεργίες της ελληνικής εργατικής τάξης

Διαβάστε το άρθρο »

Ιστορία



«Τόχουν στο αίμα τους»

Ενα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της 20ετίας που προηγήθηκε της τεταρτοαυγουστιανής δικτατορίας: Την επιβολή δικτατορικών (στρατιωτικού τύπου) «λύσεων» δεν την επιχειρούσαν και πραγματοποιούσαν μόνο οι λεγόμενες δεξιές ή ακροδεξιές δυνάμεις, αλλά και οι φιλελεύθερες. Διαβάστε το άρθρο »

14 Ιουνίου του 1928 Γεννήθηκε ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ Πρότυπο ανθρώπου επαναστάτη



che-ohe

«Αν θέλουμε ένα πρότυπο ανθρώπου που δεν ανήκει στον καιρό μας και ανήκει στο μέλλον, λέμε απ’ τα ολόβαθα της ψυχής μας ότι αυτό το πρότυπο, δίχως ούτε μια κηλίδα στη συμπεριφορά του, στον τρόπο που ενεργούσε, αυτό το πρότυπο είναι ο Τσε » (Φιντέλ Κάστρο). Διαβάστε το άρθρο »

Κυκλοφορεί το ημερολόγιο του ΠΑΜΕ για το 2016



Το εξώφυλλο του ημερολογίουΚυκλοφόρησε το ημερολόγιο του ΠΑΜΕ για το 2016, το οποίο είναι αφιερωμένο σε μεγάλες απεργιακές συγκρούσεις που πραγματοποιήθηκαν με τη γέννηση και την ανάπτυξη της εργατικής τάξης. Απεργίες που ανεξαρτήτως της κατάληξής τους άφησαν σημαντική παρακαταθήκη στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Το ημερολόγιο αντικειμενικά δεν μπορεί να προβάλει πλήρως το μέγεθος των θυσιών και του ηρωισμού αυτών των απεργιακών συγκρούσεων. Μπορεί όμως να αποτελέσει πηγή επαφής με την Ιστορία, τις αξίες, τα ιδανικά, και τις ηρωικές μορφές και στιγμές του εργατικού κινήματος για κάθε εργαζόμενο. Διαβάστε το άρθρο »

Γνώριζες ότι!



BIΒΛΙΟΤο 1941 που τα χιτλερικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ελλάδα.

Διαβάστε το άρθρο »

9ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ – ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1976 Οι οικοδόμοι νοικοκύρηδες στο σπίτι τους



οικοδομοι«ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ 250.000 ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ: Να φύγουν οι εργατοκάπηλοι από την Ομοσπονδία!

Οχι στον κυβερνητικό συνδικαλισμό! Εξω από τα συνδικάτα οι χουντικοί εργατοκάπηλοι! Εμπρός για ενωμένο ταξικό μαζικό συνδικαλιστικό κίνημα! Ζήτω η αγωνιστική ενότητα και η πάλη των οικοδόμων και όλης της εργατικής τάξης! Αγώνας για μια καλύτερη ζωή!»

Ετσι ξεκινά το ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» στις 8 Αυγούστου 1976, μέρα έναρξης του 9ο Συνεδρίου της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας. Αν και στις εκλογές που έχουν ολοκληρωθεί στα σωματεία η συντριπτική επικράτηση των ταξικών δυνάμεων της ΕΣΑΚ (που στο συνέδριο στηρίζει το ψηφοδέλτιο του Πανοικοδομικού Ενωτικού Δημοκρατικού Συνδυασμού – ΠΕΔΣ) είναι γεγονός, οι μεθοδεύσεις των δυνάμεων του χουντικού Λυκιαρδόπουλου (που βρέθηκε στη διοίκηση μετά τη διαγραφή των μαζικών συνδικάτων του κλάδου και την «εμφάνιση» σωματείων – σφραγίδων) αλλά και η στάση διαφόρων διασπαστών (οπορτουνιστών, σοσιαλδημοκρατών κτλ.) δεν αφήνουν περιθώρια για υποχώρηση της επαγρύπνησης. Οι «παραιτήσεις» μελών της Εφορευτικής Επιτροπής στην αρχή της χρονιάς, οι προτάσεις για ψήφιση διά αντιπροσώπων, το καταστατικό που έχει συνταχθεί επί χούντας, ο κρατικός αυταρχισμός (την ίδια τη μέρα του συνεδρίου ήταν έντονες οι φήμες για επέμβαση της αστυνομίας), οι απανωτές νοθείες, επιβάλλουν την επιφυλακή κάθε οικοδόμου.

Πλημμύρα τα προβλήματα

«Αμα τα μαλλιά σου είναι ψαρά πας για θάνατο… Δε σε παίρνουν στη δουλιά…» «Αμα γυρνάς σπίτι σου θέλεις πρέσα να ισιώσεις το κορμί σου… Κι όταν περάσουν τα χρόνια σε κοιτούν και στα δόντια…» (1)Στο πολυήμερο αφιέρωμα που δημοσιεύει ο «Ρ» απ’ τις 30/7/1976, καταγράφονται οι συνθήκες ζωής και δουλιάς μέσα στις οποίες οι οικοδόμοι φτάνουν στο πρώτο συνέδριο μετά τη χούντα. «Κτίζουν παλάτια και μένουν σε τρώγλες… Δουλεύουν πάνω στη σκαλωσιά κόντρα στον άνεμο, στη βροχή, στις θύελλες, στο λιοπύρι…»

 

 

Ο «Ρ» την ημέρα έναρξης του συνεδρίου (8/8/1976)
Ο «Ρ» την ημέρα έναρξης του συνεδρίου (8/8/1976)

Χιλιάδες εργάτες στις κατασκευές σκοτώνονται και σακατεύονται κάθε χρόνο σε «ατυχήματα». Μόνο το 1972, από τα 48.000 «ατυχήματα» που καταγράφονται για όλους τους κλάδους, τα 10.000 αφορούν οικοδόμους. Υπερδιπλάσια δηλαδή από τα αντίστοιχα του 1967, όταν ήταν 4.500 σε σύνολο 46.093 (2).

«Η ανεργία… παραμένει το πρόβλημα που μαστίζει τους οικοδόμους για 7-8 μήνες το χρόνο… Δεκάδες χρόνια τώρα, κυβέρνηση και εργοδότες εμπαίζουν τους εργατοτεχνίτες του κλάδου αυτού, πάνω στο ζήτημα της άμεσης επικόλλησης των ενσήμων και των δωροσήμων…. Η επέκταση του ΙΚΑ σε ορισμένες περιοχές δεν έγινε παρά την απαίτηση των οικοδόμων και των άλλων εργαζομένων…» (3)

«Τώρα ανοίγεται η προοπτική…»

Απέναντι σ’ όλ’ αυτά, οι οικοδόμοι παίρνουν καθαρή θέση. Το συνέδριο αναδεικνύει τον ΠΕΔΣ σε πρώτη δύναμη, συγκεντρώνοντας το 44% των ψήφων. «Δευτέρα 9 Αυγούστου 1976. Απόγευμα, στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά… παρατεταμένα χειροκροτήματα και η κραυγή: «Νικήσαμε, ΕΣΑΚ, ΕΣΑΚ!» μας κάνουν να τρέξουμε στο διάδρομο… Ολοι χορεύουν, χειροκροτούν, αγκαλιάζονται, φιλιούνται και ζητωκραυγάζουν. Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός δέχτηκε μεγάλο πλήγμα… Η εργατιά αλληλοσυγχαίρεται για τη νίκη και πηγαίνει προς την έξοδο με τάξη…

 

Το ρεπορτάζ στον «Ρ» στις 10/8/1976
Το ρεπορτάζ στον «Ρ» στις 10/8/1976

Ενας εβδομηντάρης μας λέει: «40 χρόνια παλεύαμε. 40 χρόνια περιμέναμε αυτήν τη στιγμή…» Ρωτάμε τους συνδικαλιστές της ΕΣΑΚ που ήταν δίπλα μας πώς αισθάνονται μετά τη νίκη και η απάντηση έρχεται από πολλές πλευρές: «Δε νίκησε η ΕΣΑΚ, νίκησε η εργατική τάξη. Τώρα ξανοίγονται οι προοπτικές για μια Ομοσπονδία που θα προχωρήσει στην εξέταση και λύση των προβλημάτων μας σε βάση ταξική. Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός συντρίφτηκε από τον ταξικό συνδικαλισμό» (4).

Τελευταία άρθρα

Εργαζόμενοι σε Κίνηση

DAS_Efim

Χρήσιμα

                          
  Π.Ε.Ι. Λεωφορείου              Π.Ε.Ι. Φορτηγού                                    Kαταστατικό                          ΚΟΚ     Συνδικάτου ΟΑΣΑ
      
        Συνοπτικός
   Εργασιακός Οδηγός

Πολυμέσα

Στατιστικά

  • 402021Συνολικές αναγνώσεις:
  • 42Αναγνώσεις σήμερα:
  • 211597Συνολικοί επισκέπτες:
  • 39Επισκέπτες σήμερα:
  • 1Επισκέπτες τώρα:

Web Radio του ΠΑΜΕ



Ακουστε live το Web Radio του ΠΑΜΕ