Από το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, οπότε και επιταχύνθηκαν οι διεργασίες για την ολοκλήρωση της συμφωνίας με τους θεσμούς και τη δρομολόγηση της νέας δανειακής σύμβασης, το επιχείρημα που αναμασούν η κυβέρνηση και όλα τα αστικά κόμματα είναι ένα: «Τώρα οι στιγμές είναι κρίσιμες. Θα ψηφίσουμε όλοι μαζί την ολοκλήρωση της συμφωνίας και από Δευτέρα θα συζητήσουμε για ευθύνες και διαφορές».

Δεν υπάρχει πιο αποκαλυπτικό, αλλά ταυτόχρονα και πιο ύπουλο επιχείρημα. Στην πραγματικότητα, η συγκυβέρνηση και οι άλλες αστικές δυνάμεις δεν το απευθύνουν ο ένας στον άλλο. Αλλωστε, στις μεταξύ τους συναντήσεις και στη Σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών που έγινε την περασμένη Δευτέρα, οι αβροφροσύνες και το κλίμα συναίνεσης περίσσεψε. Ολοι συμφώνησαν ότι η εντολή προς την κυβέρνηση είναι να γυρίσει από τις διαπραγματεύσεις στα τέλη της βδομάδας, έχοντας στα χέρια της μια συμφωνία με τους ιμπεριαλιστικούς θεσμούς.

Επομένως, η υπόδειξη για σιωπή, στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος», απευθύνεται από όλους στο λαό. Σ’ αυτόν λένε να λουφάξει, να καταπιεί τη γλώσσα του, να μη διαμαρτυρηθεί για τη νέα σφαγή που του ετοιμάζουν, για το επόμενο μνημόνιο που έρχεται. Τη συναίνεση του λαού πάνε να εκβιάσουν, αναπαράγοντας τα ίδια ψευτοδιλήμματα που έκαναν θραύση την περίοδο που ψηφίζονταν τα μνημόνια 1 και 2, καταδικάζοντας εκατομμύρια λαϊκά νοικοκυριά στη χρεοκοπία.

Τον ίδιο λαό, που πριν από λίγες μέρες τον καλούσαν να εκδηλώσει δημοκρατικά τη θέλησή του, υποδεικνύοντάς του να ψηφίσει είτε «ναι», είτε «όχι», τώρα, αφού πήραν αυτό που ήθελαν, δηλαδή τη συναίνεσή του σε μια συμφωνία για νέο μνημόνιο, του λένε να κάτσει θεατής στη γωνία, αν όχι χειροκροτητής των κομμάτων που με εθνική ομοψυχία «σώζουν» την πατρίδα από τη χρεοκοπία της δραχμής. Αυτή είναι η αντίληψή τους για τα όρια και το περιεχόμενο της παρέμβασης του λαού στην αστική δημοκρατία.

Θέλουν το λαό να εκδηλώνει, ακόμα και με διαδηλώσεις, την προτίμησή του στη μία ή στην άλλη εκδοχή που υπηρετεί τα συμφέροντα διαφορετικών μερίδων της αστικής τάξης, αλλά μπροστά στο γενικό συμφέρον των αστών τον θέλουν «σούζα», πλήρως ενσωματωμένο και χειραγωγημένο, στοιχισμένο πίσω από την υπεράσπιση του «εθνικού συμφέροντος», που είναι το προκάλυμμα για την υπηρέτηση των συμφερόντων της πλουτοκρατίας.

Με δεδομένα τα παραπάνω, η πρώτη άμεση και μαζική απάντηση που έδωσε το βράδυ της Παρασκευής το ΠΑΜΕ, με τις διαδηλώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις, έχει μεγάλη αξία. Σηματοδοτεί την ανάγκη να σπάσει ο λαός το κλίμα του φόβου, που αντικατέστησε τις φρούδες ελπίδες και την προσδοκία για κάτι καλύτερο, τα οποία καλλιέργησε ο ΣΥΡΙΖΑ, ξέροντας καλά ότι κοροϊδεύει ωμά τους εργαζόμενους και τ’ άλλα λαϊκά στρώματα, που δεινοπάθησαν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Τώρα που οι μάσκες έπεσαν, η χειραγώγηση και η διατήρηση της ανοχής προϋποθέτουν να σταθεί ο λαός με τρόμο μπροστά στις εξελίξεις και τα ψευτοδιλήμματα που του βάζουν, όπως να διαλέξει ανάμεσα στο να χρεοκοπήσει μέσα στην Ευρωζώνη ή να χρεοκοπήσει έξω από αυτή. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που παραμένει κοινός τόπος είναι η χρεοκοπία του λαού, όπως μαρτυρούν και τα μέτρα που παρουσιάζει αυτές τις μέρες η κυβέρνηση, στην πρότασή της για τη νέα δανειακή συμφωνία.

Τι περιλαμβάνουν αυτά τα μέτρα; Ο σημερινός «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει αναλυτικά την κυβερνητική πρόταση για συμφωνία και τις συνέπειες που θα έχει για το λαό. Αυτό που έχει σημασία είναι να σταθούμε σε ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά των μέτρων. Ενα από αυτά είναι ότι τα μέτρα που θέλει να επιβάλει κι αυτή η κυβέρνηση, είναι πάγιες επιδιώξεις του κεφαλαίου, σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη και βέβαια στα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και της ΕΕ.

Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τα μέτρα για το Ασφαλιστικό. Ποιος είναι ο στόχος της αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, της μείωσης των συντάξεων, της μεγαλύτερης απαγκίστρωσης του κράτους από τη χρηματοδότηση του συστήματος, της μετατροπής επί της ουσίας της Ασφάλισης και της σύνταξης σε ατομική υπόθεση;

Σίγουρα, ο στόχος δεν είναι η «άρση των αδικιών» ή ο «εξορθολογισμός των δημοσιονομικών» και η «βιωσιμότητα των ταμείων», την οποία διαχρονικά οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου την εξαρτούν από τις αντοχές της οικονομίας, δηλαδή από το πόσο «αντέχουν» οι καπιταλιστές και το κράτος τους να πληρώνουν για την Ασφάλιση, ώστε να μην απειλείται η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας τους.

Οι ανατροπές που έρχονται στο Ασφαλιστικό προστίθενται στις προηγούμενες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις και αποτελούν επιδίωξη του κεφαλαίου, στο πλαίσιο της στρατηγικής του για μείωση του λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους», άρα και για βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς του. Το ίδιο ισχύει και για τις άλλες «μεταρρυθμίσεις» που συνοδεύουν τη νέα δανειακή σύμβαση.

Αν τα μέτρα περάσουν, αν καταφέρουν να φορτώσουν στην καμπούρα του λαού ένα ακόμα μνημόνιο, τα επόμενα χρόνια θα είναι ακόμα πιο δύσκολα, κύρια για τις νεότερες γενιές των εργαζομένων, για όσους βέβαια καταφέρουν να βρουν δουλειά. Το μέλλον που διαμορφώνεται για τους σημερινούς νέους είναι ζοφερό: Δουλειά χωρίς δικαιώματα, Ασφάλιση με προκαθορισμένες εισφορές, αλλά άγνωστες και αβέβαιες παροχές, οικογενειακή, προσωπική και κοινωνική ζωή σμπαράλια.

Η άθλια κατάσταση που βιώνουμε όλοι σήμερα στην Υγεία, θα χειροτερέψει κι άλλο, με ταυτόχρονη διεύρυνση της επιχειρηματικής δράσης μέσα και γύρω από το κρατικό σύστημα της Υγείας και της Πρόνοιας. Η φτώχεια και οι ταξικές ανισότητες θα μεγαλώσουν. Χιλιάδες μικροί ΕΒΕ θα κατασπαραχτούν από τα αδηφάγα μονοπώλια, το ίδιο και οι φτωχοί και μεσαίοι αγρότες.

Επομένως, η αντίδραση, η οργανωμένη αντίσταση και ο επιθετικός αγώνας ενάντια στα νέα μνημόνια και μέτρα είναι μονόδρομος για το λαό, χρέος απέναντι στις νεότερες γενιές. Σ’ αυτή την προσπάθεια πρωταγωνιστεί το ΠΑΜΕ, οι άλλες δυνάμεις της Κοινωνικής Συμμαχίας. Βέβαια, δεν ξεκινάμε τώρα. Από πίσω υπάρχει μια τεράστια παρακαταθήκη από τοπικούς, κλαδικούς και πανεργατικούς αγώνες, για κάθε μεγάλο και μικρό πρόβλημα που βασανίζει την εργατική – λαϊκή οικογένεια, με όλες τις μορφές πάλης, από τις πιο απλές μέχρι τις πιο σύνθετες και οξυμένες.

Το ΠΑΜΕ διαθέτει την πείρα και τις δυνάμεις εκείνες για να πρωτοστατήσει στην οργάνωση της πάλης του λαού ενάντια στο νέο μνημόνιο, αλλά και στα επιμέρους μέτρα που θα υλοποιούνται κατά κύματα, την επόμενη τουλάχιστον τριετία. Διαθέτει πλούτο επιχειρημάτων που επιβεβαιώνονται από την πείρα των λαϊκών στρωμάτων, για να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά με τις δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού, παλιού και νέου, τα ιδεολογήματα και την τρομοκρατία της εργοδοσίας.

Το ΠΑΜΕ, τα ταξικά συνδικάτα που συσπειρώνονται σ’ αυτό, έχουν πλαίσιο διεκδίκησης για ανάκτηση των απωλειών, που συγκρούεται με τα συμφέροντα της εργοδοσίας και των κομμάτων της. Πλαίσιο ασυμβίβαστης πάλης με τη λογική της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου και του δρόμου ανάπτυξης που υπηρετεί την καπιταλιστική κερδοφορία, σε βάρος των εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων.

Εχουν πείρα στην οργάνωση της αλληλεγγύης, στο αντιπάλεμα της επιθετικότητας της εργοδοσίας που κλιμακώνεται, στη συσπείρωση δυνάμεων που παλεύουν για να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ικανοποίησης των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και επιβάλλουν τα πόδια μας να πάρουν φωτιά. Να μη μείνει εργοστάσιο, μαγαζί και γειτονιά που να μη μάθει για το χαρακτήρα των μέτρων, να μην ενημερωθεί για τις συνέπειες που θα έχουν στην καθημερινότητα και τη ζωή της εργατικής – λαϊκής οικογένειας. Τα ταξικά συνδικάτα να πρωτοστατήσουν στην οργάνωση της πάλης με όλες τις μορφές, ενάντια στα νέα μνημόνια και μέτρα. Να γίνουν οι τόποι δουλειάς οχυρά αντίστασης, στην περίπτωση που γίνουν νόμοι και η εργοδοσία επιχειρήσει να τα εφαρμόσει σε βάρος των εργαζομένων.

Μέσα από αυτή τη δράση, χρειάζεται να ανεβαίνει η συσπείρωση γύρω από τα αιτήματα και τους στόχους πάλης του ΠΑΜΕ, να δυναμώνει η γραμμή της ταξικής σύγκρουσης και να αδυνατίζει η κυρίαρχη γραμμή της ταξικής συνεργασίας, που υπηρετεί στο κίνημα ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός, παλιός και νέος. Να προχωράει η ανασύνταξη του κινήματος, η συμβολή της εργατικής πάλης στο χτίσιμο και το βάθεμα της Λαϊκής Συμμαχίας.