Έκθεση έργων γλυπτικής, ζωγραφικής και χαρακτικής με τη συμμετοχή 120 εικαστικών καλλιτεχνών διοργανώνει, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 60 χρόνια από την ίδρυσή της, η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ), στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» (Ηρακλειδών 66 και Θεσσαλονίκης, Θησείο). Διαβάστε το άρθρο »
Από τη σύνθεση της αρχ. ελλην. πρόθεσης εκ και του ρήματος παιδεύω (=ανατρέφω τα παιδιά) < εκπαιδεύω =ανατρέφω από παιδική ηλικία < εκπαίδευση. Χρησιμεύει εναλλακτικά για την κλίμακα εννοιών που αποδίδονται στα γαλλικά και αγγλικά με τις λέξεις «education, enseignement…» Διαβάστε το άρθρο »
«Θα πήγαινα, που λέτε, στους λαϊκούς μαχαλάδες της Αθήνας Διαβάστε το άρθρο »
«Εφυγε» το βράδυ της Δευτέρας 30 Νοέμβρη από τη ζωή ο δημοφιλής ηθοποιός Μηνάς Χατζησάββας, στα 67 του χρόνια. Διαβάστε το άρθρο »
Το αυτοβιογραφικό έργο της Δήμητρας Πέτρουλα «Πού ‘ναι η μάνα σου μωρή;», το οποίο διασκεύασε για το θέατρο η Σοφία Αδαμίδου, θα ανέβει στη σκηνή LAB του θεάτρου «Σημείο» (Χαρ. Τρικούπη 10, Καλλιθέα, τηλέφωνο: 210922 9579), στις αρχές Δεκέμβρη, σε σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια και φωτισμούς Ένκε Φεζολλάρι, με την Βέρα Κρούσκα. Τα σκηνικά – κοστούμια είναι της Χριστίνας Κωστέα. Παίζουν επίσης: Αγάπη Παπαθανασιάδου και Ορνέλλα Λούτη. Φωτογραφίες Κική Παπαδοπούλου.
Αντιμέτωποι με την Ιστορία. Μια γυναίκα ή μάλλον μια ψυχή ή καλύτερα ένα παιδί βιώνει τον Εμφύλιο. Ζει την αγριότητα και την ωμότητα ενός σκληρού πολέμου. Ενηλικιώνεται βίαια και αποτρόπαια ζώντας 31 σφαγές των ανθρώπων της από ντόπιους Χίτες, πρώην συνεργάτες των ναζί και μετέπειτα διώκτες των κομμουνιστών που έλαβαν μέρος στην Αντίσταση…
Το «Πού ‘ναι η μάνα σου μωρή;» αποτελεί μια εκ βαθέων προσωπική μαρτυρία και συγχρόνως ένα ιστορικό ντοκουμέντο με αληθινά γεγονότα και υπαρκτά ονόματα. Σ’ αυτήν την προσωπική τραγωδία αντικατοπτρίζεται όλη η ιστορία της Ελλάδας, που βίωσε μια από τις πιο ζοφερές περιόδους στην ιστορία της. Η Βέρα Κρούσκα, με τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Ένκε Φεζολλάρι, ενσαρκώνει την ηρωίδα του βιβλίου, έχοντας στο πλευρό της την Αγάπη Παπαθανασιάδου και την Ορνέλλα Λούτη, οι οποίες δρουν σαν ένα είδος χορικού, αγγίζουν τις σκληρές και συνάμα συγκινητικές σελίδες-γεγονότα που έζησε η ίδια η Δήμητρα Πέτρουλα, κόρη του Σωτήρη Πέτρουλα. Και θεία του άλλου Σωτήρη Πέτρουλα που σκότωσαν το 1965, ηγετικό στέλεχος του φοιτητικού κινήματος και της Νεολαίας Λαμπράκη. Καπετάνιος του ΕΛΑΣ ο πατέρας της. Κομμουνιστής. Και γι’ αυτό του ξεκλήρισαν την οικογένεια.
Ένα κοριτσάκι τριών χρονών να γυρίζει πάνω στα πτώματα και να θηλάζει το στήθος της σκοτωμένης του μητέρας. Εμφύλιος. Κτηνωδίες. Κτηνωδίες που γίνονταν στην αυλή μας, κτηνωδίες που γίνονται στην πόρτα μας, στη Συρία, στην Αφρική, παντού… Εγκλήματα χωρίς καταδίκη. Παιδιά που δεν έζησαν παιδικά χρόνια, που γέρασαν στο βυζί της μάνας τους. Άνθρωποι που είχαν ιδανικά και πολεμούσαν για ν’ αλλάξει ο κόσμος.
Η θεατρική παράσταση «Αθηνά Χατζηεσμέρ, ετών 17» ανοίγει αυλαία το Σάββατο 14 Νοέμβρη στη σκηνή «Black Box» του θεάτρου «Επί Κολωνώ» (Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94, Κολωνός).
Οι παραστάσεις θα είναι κάθε Παρασκευή (8.15 μ.μ.), Σάββατο (7 μ.μ. – 9.30 μ.μ.) και Κυριακή (7 μ.μ.) και θα διαρκέσουν μέχρι τις 17 Γενάρη. Η διάρκεια της παράστασης είναι 80 λεπτά.
Παιδί προσφύγων από την Ιωνία, η Αθηνά Χατζηεσμέρ ή Εσμερίδου γεννήθηκε το 1927 και έζησε στον Ταύρο. Έφηβη ακόμα οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και αγωνίστηκε μαζί με χιλιάδες νέους για μια ελεύθερη από τους φασίστες κατακτητές Ελλάδα και μια πιο δίκαιη κοινωνία. Στις 2 Οκτώβρη 1944, στα 17 της χρόνια, και, αφού βασανίστηκε για να καταδώσει τους συναγωνιστές της, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, λίγες μέρες πριν την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων από την Αθήνα.
Μέσα από το έργο τέσσερις νέοι καλλιτέχνες, με όχημα την ιστορία της Αθηνάς, συμπράττουν και συνομιλούν με το νέο άνθρωπο εκείνης της εποχής, ερευνώντας τις συνθήκες και το ήθος που οδηγούν στην αντίσταση και την επανάσταση.
Όπως αναφέρουν, «μέσα από τις αναμνήσεις, τις σκέψεις, τις αισθήσεις και τις μουσικές παρακολουθούμε τις άχρονες στιγμές που συνθέτουν το ψυχικό και το πνευματικό τοπίο της Αθηνάς. Ένα σώμα που έχει υποστεί βασανισμό και επανατοποθετείται στο χώρο και στο χρόνο. Ένα πνεύμα που ανατροφοδοτείται από την αγάπη για τη ζωή και δυναμώνει με το όραμα της απελευθέρωσης: «Έρχεται η απελευθέρωση, σιμώνει! Και τότε στα γαλάζια ταμπελάκια των δρόμων θα μπουν τα ονόματα των δικών μας ηρώων. Οδός Ηλέκτρας Αποστόλου, οδός Ναπολέοντα Σουκατζίδη, οδός Γιάννη Ιωακειμίδη ετών 17. Και σαν περάσει λίγος καιρός ακόμη, θ’ αλλάξουν κι αυτά μαζί μ’ ολάκερο τον κόσμο. Ανάγκη για ήρωες δεν θα υπάρχει πια. Τα παιδιά θα παίζουν μπάλα στη συμβολή των δρόμων ευτυχίας και λαού»» (Για να δείτε το τρέιλερ της παράστασης πατήστε ΕΔΩ)
Τον ρόλο της Αθηνάς θα ερμηνεύσει η Ηλιάνα Μαυρομάτη, μαζί της στη σκηνή και ο μουσικοσυνθέτης Ισίδωρος Πάτερος. Το έργο υπογράφει η Θαλασσιά Αντωνοπούλου και τη σκηνοθεσία η Φαίδρα Σούτου, η Ηλιάνα Μαυρομάτη και ο Ισίδωρος Πάτερος.
– Δραματουργική επεξεργασία: Θαλασσιά Αντωνοπούλου, Φαίδρα Σούτου, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Ισίδωρος Πάτερος.
– Πρωτότυπη μουσική: Ισίδωρος Πάτερος.
– Επιμέλεια κίνησης: Φαίδρα Σούτου.
– Κοστούμια: Λένα Καφαντάρη.
– Φωτισμοί: Δημήτρης Σταμάτης.
– Φωτογραφίες: Μυρτώ Κουτούλια.
– Τρέιλερ: Σήφης Στάμου.
– Ερμηνεύουν: Ηλιάνα Μαυρομάτη, Ισίδωρος Πάτερος.
Επικοινωνία – δημόσιες σχέσεις: Γιώτα Δημητριάδη – giotadimitriadi@hotmail.com / 6944743821
Εισιτήρια: Γενική είσοδος: 12 ευρώ και κάθε Σάββατο απόγευμα 8 ευρώ.
Το αυτοβιογραφικό έργο της Δήμητρας Πέτρουλα στο θέατρο «Σημείο»
Το αυτοβιογραφικό έργο της Δήμητρας Πέτρουλα «Πού ‘ναι η μάνα σου μωρή;», το οποίο διασκεύασε για το θέατρο η Σοφία Αδαμίδου, θα ανέβει στη σκηνή LAB του θεάτρου «Σημείο» (Χαρ. Τρικούπη 10, Καλλιθέα, τηλέφωνο: 210922 9579), στις αρχές Δεκέμβρη, σε σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια και φωτισμούς Ένκε Φεζολλάρι, με την Βέρα Κρούσκα. Τα σκηνικά – κοστούμια είναι της Χριστίνας Κωστέα. Παίζουν επίσης: Αγάπη Παπαθανασιάδου και Ορνέλλα Λούτη. Φωτογραφίες Κική Παπαδοπούλου. Διαβάστε το άρθρο »
Διατήρησε τις δυνάμεις της, η «Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία» (στηρίζεται από το ΠΑΜΕ) στο 22ο Συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος.
Η ΔΑΣ έλαβε 4 έδρες στο ΔΣ και 1 αντιπρόσωπο στη ΓΣΕΕ σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για τον κλάδο, σε συνθήκες μεγάλης υποχώρησης του κινήματος.
Σε ανακοίνωσή της, επισημαίνει: Διαβάστε το άρθρο »
Επτά συνολικά οι πρεμιέρες αυτής της βδομάδας κι ανάμεσά τους δύο ελληνικές παραγωγές. «Σύμπτωμα» (2015) του Αγγελου Φραντζή και «The Republic» (2015) του Δημήτρη Τζέζα. Στην ταινία «Τέλος διαδρομής» (End of the tour) δε θα αναφερθούμε καν, γιατί η εταιρεία επέλεξε ως μέρα δημοσιογραφικής προβολής της τη μέρα της απεργίας. Εμείς απεργοσπάστες δε θα γίνουμε…
Κατά τ’ άλλα, στην «Αλκυονίδα» ξεκινά απόψε μεγάλο αφιέρωμα στο γαλλικό σινεμά. «Θησαυροί του γαλλικού κινηματογράφου» ο τίτλος του αφιερώματος με ημερήσιο εισιτήριο 5 ευρώ. Στο πλαίσιο του αφιερώματος προβάλλονται 20 σημαντικές ταινίες, εν είδει «ποτ πουρί» ρευμάτων κι εποχών. Προτείνουμε ασυζητητί – εάν δεν τις έχετε ήδη δει – την «Αταλάντη» (1934) του Ζαν Βιγκό και τη «Σκύλα» (1931) του Ζαν Ρενουάρ, ταινίες της δεκαετίας του ’30, που χρονολογικά εντάσσονται στον περίφημο «γαλλικό ποιητικό ρεαλισμό», που εμφανίζεται δειλά στις αρχές του ’30, γιγαντώνεται γύρω στο ’34 – ’35 ως αντανάκλαση της λαϊκής ελπίδας που πίστεψε κι εναπόθεσε την τύχη της στο Λαϊκό Μέτωπο και αργοπεθαίνει 2-3 χρόνια αργότερα, πνιγμένο στην απογοήτευση της αποκάλυψης του πραγματικού προσώπου της «αριστερής», σοσιαλιστικής κυβέρνησης, όταν αυτή κλείνει τα σύνορα στους δημοκρατικούς του Ισπανικού Εμφυλίου και ρίχνει τους Γάλλους κομμουνιστές ηγέτες στη φυλακή…
Πρεμιέρα απόψε κάνει η έβδομη ταινία του Γάλλου Ζακ Οντιάρ «Dheepan: Ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα» (Dheepan), που τον περασμένο Μάη βραβεύτηκε με το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών. Δεν είναι η πιο δυνατή ταινία του Οντιάρ, δεν πείθει ιδιαίτερα, μια που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην καθαρή μυθοπλασία και τον κοινωνικό ρεαλισμό, δημιουργώντας παρεξηγήσεις, θεωρήθηκε όμως επίκαιρη λόγω της κινητικότητας των προσφυγικών ρευμάτων. Μια οικογένεια «ταμίλ» προσπαθεί να επιζήσει σ’ ένα γκέτο του Παρισιού. Ο ήρωας της ιστορίας (μη επαγγελματίας ηθοποιός), πρώην παιδί – στρατιώτης στη Σρι Λάνκα, είναι γενναίος άνθρωπος που έχει δει πολλά. Έφυγε από τον Εμφύλιο και τις διώξεις με πλαστά χαρτιά και «δανεική» οικογένεια, τριών αγνώστων μεταξύ τους. Η Γαλλία τούς υιοθετεί ως οικογένεια και τους στέλνει να μείνουν σε ένα σάπιο προάστιο. Ο άνδρας δουλεύει φύλακας, η γυναίκα φροντίζει έναν άρρωστο και η «κόρη», καίτοι μεγάλη, πηγαίνει στην πρώτη τάξη του σχολείου, ενώ η ύπαρξή τους ελέγχεται από ένα είδος τοπικής μαφίας που εξαπολύει επιθέσεις και προκλήσεις. Η ταινία, που αναμειγνύει διαφορετικά είδη, βρίσκεται στο όριο κοινωνικού χρονικού, αισθηματικού μελοδράματος και θρίλερ. Το πλέγμα της φτωχό, η μυθοπλασία αναιρεί τη δυναμική ως προς το πολιτικό της στοιχείο, ενώ η συμπονετική ματιά του, προβλέψιμου εδώ, σκηνοθέτη πάνω στους άθλιους της γης μάλλον καταπραΰνει τις συνειδήσεις των «δυτικών»… (Δείτε εδώ το Trailer).
Τέλος, πρεμιέρα έχει και η ταινία animation για την προσχολική ηλικία και χωρίς διαλόγους «Τοσοδούλικα: Η κοιλάδα των χαμένων μερμηγκιών» (2013) (Minuscule: La vallee des fourmis perdues) των Τομάς Σζάμπο και Ελέν Ζιρό… (Δείτε εδώ το Trailer).
Κριτική: Τζία Γιοβάνη
Με σκοπούς και τραγούδια από τη Μικρά Ασία, την Καππαδοκία, την Κωνσταντινούπολη, τη Θράκη, τη Μακεδονία, την Ήπειρο, το Αιγαίο αλλά και Σμυρνιών συνθετών, η αμιγώς γυναικεία ορχήστρα ελληνικής παραδοσιακής μουσικής «Smyrna» με τη νεανική της διάθεση, παρασύρει το ακροατήριο να γλεντήσει σα μια μεγάλη παρέα και να τραγουδήσει, από το «Δεν ξημερώνεις μαύρη αυγή» της Πάτμου, ως την «Τρυγώνα» και το «Καίγομαι και σιγολιώνω» της Ηπείρου και απ’ τα πολυφωνικά της Θράκης ως τον «Κόνιαλη» της Καππαδοκίας. Διαβάστε το άρθρο »
